මඩින් මිදී පිපුන මහනෙලක
විහිදෙන සුවඳ ද
දියේ රැඳි මුත් දියද නොරඳන
ඒ මහනෙල් පතක මටසිලුටුබව ද
නොඇලෙන නොතැවරෙන තැනෙක ඇති පිරිසිදු බව සිහි කරයි.
දියමත ඇවිදින පුන්චි පක්ෂියා
නොඇලෙන නොතැවරෙන දේ ද අතරින්
ගිලෙන්නේද නැතිව
පිහිටන්නේ ද නැතිව
සීරුවට ගමන යන හැටි..
තමාට ද නොහැකි වූ
සසර ඕඝයේ තරණය….
අපට සිහිකරයි.
ජීවිතයක් අල්පේච්ඡ වෙන තරමට
බලාපොරොත්තු අපේක්ශා රහිත වෙන තරමට
උපදින හැම සිතුවිල්ලකම ආධිපත්‍ය
සිහියට නතුවෙන තරමට
විදර්ශනාවටම හිත නැඹුරු වෙන තරමට
සොබාදහම තුළ ඇති
අසීමාන්තික සුන්දරත්වය
මේ මොහොත තුළ ඇති නිදහස් බව
සරල සිතුවිලි රටාවක ඇති සැහැල්ලු බව
නිස්කලංක සිතක ඇති නිදහස්කාමී බව
නිරායාසික භුක්තියක්ම වන්නේය.
මරණය දායාද කොටගෙන
මෝහයේ පොහොරින්
අවිද්‍යා භූමියේ හටගත්
තණ්හා බීජයේ උපත
වසරක් ගානේ
සමරන්න………
සීලයේ පිරුවටය මත
සිහියේ දෙපයින්
වීරියේ වාරුවෙන්
භවයේ පැළෑටි
මොහොතක් ගානේ
උදුරන්න…
බුද්ධ මන්දිරේ තුල
ධර්මයේ ආලෝකයෙන්
සඟ ගුරු උපදේශයෙන්
විඤ්ඤාණයේ මායාව
අණුවක් ගානේ
අඳුරන්න..
ප්‍රඥාවේ දෑ කැත්තෙන්
පස් කඳේ බැමි කපා
මම මරා උපතත් මරා
නිවනේ සිසිලස
ක්ෂනයක් ගානේ
පතුරන්න..
